Theoloog waarschuwt voor gevolgen kerksluiting: ‘Hou het geloof dichtbij’

Sinds hij zich met het onderwerp bezighoudt, ziet hij bijna overal hetzelfde beeld: waar de kerk verdwijnt, verdwijnen ook de gelovigen. ,,Kerksluiting leidt tot kerkverlating”, zegt Henk de Roest, onderzoeker en hoogleraar Praktische Theologie aan de Protestantse Theologische Universiteit Groningen.

door Herman Haverkate voor Tubantia

Wat het betekent als de kerk dichtgaat? Henk de Roest (60) hoeft niet lang na te denken. Een paar jaar geleden, bij zijn onderzoek naar een grote kerksluiting in Zwolle, trof hij een vrouw die hem vertelde over de dood van haar dochter. „Ze was vanuit die kerk uitgedragen. De gevoelens die daarbij horen, kleefden aan dat gebouw. Sluiting van de kerk betekende voor haar een verheviging van dat verdriet. De kerk was voor haar een plek van troost.”……..

Dat sluiting bijna overal tot het verlies van gelovigen leidt, verrast hem niet. „Er is te weinig oog voor wat er in al die gemeenschappen leeft, te weinig aandacht voor de vraag hoe ze eventueel verder zouden kunnen gaan. De bestuurlijke processen die eraan voorafgaan, zijn vaak weinig transparant. Het draait vaak alleen om geld, om krimp, zonder dat er een visie aan ten grondslag ligt. Voor een supermarkt ga je eventueel naar een dorp verderop, maar voor een kerk doe je dat niet. In ons onderzoek hebben we dat ook duidelijk gezien. Geloven is iets voor dichtbij, voor de plek waar je geworteld bent of, zoals een een collega het ooit zei: ‘Op rollator-afstand’.”

Voor kerkbestuurders heeft De Roest dan ook één heel belangrijk advies: blijf als kerk aanwezig in een dorp, geef niet zomaar op wat in generaties is opgebouwd en zoek naar manieren om toch als gemeenschap door te gaan. „Doe je dat niet, dan raak je de mensen onherroepelijk kwijt. Kerksluiting leidt dan tot verlating.

lees het volledige artikel op Tubantia

beeld: ©https://www.pthu.nl/.uc/

Dragen van mondkapjes in de kerken

Afgelopen week zijn de nieuwe richtlijnen rond het dragen van mondkapjes bekend geworden, zie bijgaande poster .
Het advies is om in openbare ruimte bij lopende bewegingen een mond-neusmasker te dragen. Deze mogen worden afgedaan als men zit. Feitelijk geldt dat ook voor de vieringen in onze kerken. Hoewel we zien dat zeker bij binnenkomst en begeleiding naar plaatsen de 1,5 meter over het algemeen goed gehandhaafd wordt waardoor de parochianen ook bij het rondlopen weinig risico lopen.
Onze verwachting is dat volgende week de adviezen strikter zullen worden. Toch willen we de kerkgangers verzoeken om mondkapjes te dragen bij binnenkomst en het verlaten van de kerk.
Ook de vrijwilligers die in onze kerken u begeleiden zullen vanaf komend weekend beschermingsmiddelen (mondkapje/gezichtsmasker) dragen.
Wanneer de adviezen een soepeler beleid voorstaan zullen dit met u delen.
Het blijven onzekere tijden, het enige dat we kunnen doen is ons met z’n allen houden aan de algemeen geldende voorzorgsmaatregelen en die ook echt consequent toepassen. Voorzorg is het beste.

Pastoraal woord van kardinaal Eijk, aartsbisschop van utrecht

Op 1 oktober 2020 heeft kardinaal Eijk het volgende pastoraal woord geschreven aan de gelovigen in het Aartsbisdom.
Een pastoraal woord
van kardinaal Eijk, aartsbisschop van Utrecht,
aan de gelovigen in het Aartsbisdom Utrecht
Broeders en zusters,
De eerste golf van de coronaviruspandemie dit voorjaar was een lange, donkere tunnel. De tv-beelden uit binnen- en buitenland waren soms apocalyptisch van aard en zullen ons altijd bij blijven: overvolle ziekenhuisgangen met ernstig zieke en stervende patiënten, uitvaarten die met slechts een handjevol of zelfs zonder nabestaanden moesten plaatsvinden. Ook de tv-beelden uit landen waar aan het coronavirus overleden mensen met vrachtwagens werden afgevoerd naar provisorische koelcellen, staan op ons netvlies gebrand.
Wekenlang werd de coronacrisis almaar erger en werden de maatregelen navenant strenger. De zomer bracht het gehoopte licht aan het eind van de tunnel en gedurende enkele weken heerste er optimisme. De ‘intelligente lockdown’ werd opgeheven en de coronamaatregelen werden versoepeld. We konden weer samenkomen voor onze vieringen in kerkgebouwen. We gingen op vakantie – veelal in eigen land – en haalden opgelucht adem. Al kon lang niet iedereen dat doen: in sommige sectoren bleven beperkingen van kracht, veel mensen raakten hun baan kwijt en er werd gerouwd om mensen die aan het coronavirus waren bezweken.
De samenleving likte deze zomer tevens haar wonden. Tegelijkertijd normaliseerde het leven enigszins – zij het dat de regel om tegenover medemensen anderhalve meter afstand te houden maatgevend bleef. Van het opgelucht ademhalen is sinds enkele weken echter geen sprake meer. We houden juist onze adem in als de dagelijkse RIVM-cijfers worden bekendgemaakt: elke dag meer besmettingen, elke dag meer ziekenhuisopnames, elke dag meer overlijdens. En dat terwijl de zorg nog nauwelijks hersteld is van de eerste coronagolf.
Zijn we als samenleving misschien te optimistisch geweest? Heeft Nederland de teugels te snel laten vieren? Het is duidelijk dat geduld niet de sterkste kant is van de hedendaagse haastige maatschappij. En dat terwijl juist deze coronaviruspandemie vraagt om volharding, een houding waarover de apostel Paulus in zijn Brief aan de Romeinen schrijft: “Volharding leidt tot beproefde deugd en deze weer tot hoop. En de hoop wordt niet teleurgesteld, want Gods liefde is in ons hart uitgestort door de Heilige Geest die ons werd geschonken” (Rom. 4,4-5). Het sterke individualisme dat in ons land heerst, maakt dat mensen zich niet gemakkelijk leefregels laten voorschrijven. Wellicht moeten we ook constateren dat individualistisch ingestelde mensen te weinig oog hebben voor het algemeen welzijn, een grondprincipe van de christelijke sociale leer. Onze bijdrage aan het algemeen welzijn houdt ook in dat we oog hebben voor medemensen die wat betreft de gevolgen van een besmetting met het coronavirus tot de risicogroep behoren. Onze zorg voor hun welzijn houdt in dat we bereid zijn ons gedrag daarop af te stemmen, ook al kost dat offers.
In dit concrete geval moeten we volharden in ons gedrag dat rekening houdt met de zwakkeren. Normaal gesproken is een EHBO-cursus nodig om levensreddend te kunnen optreden, nu zijn afstand houden en handen wassen en desinfecteren al levensreddende handelingen die iedereen kan verrichten. Zoals gezegd, vraagt dat wel wat van ons, omdat we ons natuurlijke gedrag moeten aanpassen. Maar – zegt onze Heer Jezus – “al wat gij gedaan hebt voor een dezer geringsten van mijn broeders hebt gij voor Mij gedaan” (Mt. 25,40). Waar – als het goed is – de sterkste schouders de zwaarste lasten dragen, is tijdens deze pandemie het tegenovergestelde het geval. Het zijn ouderen en mensen met een zwakke gezondheid die de meeste risico’s lopen en het zijn vooral mensen in verzorgingshuizen en instellingen die vereenzaamden tijdens de lockdown, vooral als zij hun kinderen en kleinkinderen niet konden zien en omhelzen.
In de parochies hebben velen in de afgelopen periode alles op alles gezet om vieringen binnen de anderhalve-meterregel te houden. Ook zijn er andere maatregelen genomen, zoals het plaatsen van hoestschermen en het uitreiken van de communie met pincet of schepje. Veel energie is gestoken in het streamen van vieringen, zodat mensen deze thuis toch konden meevieren. Alle lof voor deze inzet, die veel heeft gevraagd van de pastorale teams alsook van de parochiebesturen, locatieraden, pastoraatsgroepen en andere vrijwilligers. De inzet van gelovigen tijdens deze crisis om mensen in nood te helpen, wil ik hier eveneens expliciet noemen. Op veilige afstand werd getracht de eenzaamheid van mensen te verkleinen, er werden boodschappen gedaan voor hen die hun huis niet konden verlaten en via voedselbanken werd ook materiële steun geboden aan mensen die in financiële nood waren geraakt door verlies van werk of vermindering van inkomen. Al die welgemeende aandacht en inzet voor anderen zijn een teken van Gods liefde die zo handen en voeten krijgt.
Inmiddels heeft de regering op 28 september een nieuwe reeks tijdelijke maatregelen aangekondigd. Hopelijk kunnen we in Nederland door de vereiste aanpassingen van ons gedrag in gezamenlijkheid ook deze tweede coronagolf afzwakken. Daarmee redden we levens, maar wordt ook voorkomen dat de regering nog strengere maatregelen moet nemen, met alle economische gevolgen van dien. Want achter die woorden ‘economische gevolgen’ gaan levens van mensen schuil die in grote problemen komen als ze hun baan en inkomen verliezen. En dit heeft ook gevolgen voor de gezondheid, lichamelijk en geestelijk.
Laten we de komende periode – wat deze ook moge brengen – in ieder geval met ons hart bij de Heer zijn, zoals we dat ook tijdens het begin van elk Eucharistisch gebed uitspreken. Het persoonlijk gebed, ik noem juist in deze oktobermaand met name het rozenkransgebed, is daarbij van onschatbare waarde. Zo kunnen we onze zorgen delen en voorleggen aan Maria, onze hemelse Moeder, en onze hoop voeden. En ik vraag speciaal om gebed voor de mensen in de zorg, die nu alweer alle zeilen bij moeten zetten, alsook voor de zieken en hun dierbaren. Dat zij en wij allen de aanwezigheid van de Heer mogen ervaren tijdens deze moeilijke periode.
Dat we juist in deze periode verbonden zijn in het gebed, waarover de heilige Teresia van Lisieux zegt: “Voor mij is het gebed een opwelling uit je hart, het is een simpele blik naar de hemel. Het is een kreet van dankbaarheid en liefde te midden van de beproeving evengoed als midden in de vreugde. Kortom, het is iets groots, iets bovennatuurlijks dat mijn ziel ruimer maakt en mij met Jezus verenigt.”
Utrecht 1 oktober 2020
Gedachtenis H. Teresia van Lisieux
+ Willem Jacobus kardinaal Eijk, aartsbisschop van Utrecht

Dierendag in kleuterkerk

Dierendag in kleuterkerk
4 oktober, 12.00 uur Caroluskerk Soesterberg
Zondag 4 oktober is het dierendag. Dat is leuk om te vieren met onze peuters en kleuters. Daarom nodigen we ze allemaal uit om met hun favoriete dier (knuffel, foto of in een hokje) naar de kerk te komen. We lezen een mooi verhaal over iemand die kon praten met de dieren en we steken zeven kaarsjes aan voor alle mensen en dieren die Gods steun wel kunnen gebruiken. En natuurlijk bidden, dansen en delen we van het lekkers dat we meebrengen voor elkaar.
Komen jullie ook? De zitzakken staan al klaar.
In verband met corona: meld je even aan bij pastor Sarot: sarot@marthamaria.nl
Ons verhaal komt uit één van de mooiste prentenboeken die bij ons in de kast staan: Franciscus en de wolf van Masahiro Kasuya.

Interview met pastor Mauricio Meneses over toekomst katholiek Soest

Vanochtend verscheen in de Gooi en Eemlander een 2-pagina groot artikel van het interview met pastor Mauricio Meneses vanwege de sluiting van de H. Familiekerk in Soest maar vooral over de toekomst van katholiek Soest. Het verhaal is opgebouwd vanuit wat is er aan de hand, de reden van sluiting en de verwachtingen.

Op dinsdagavond 15 september wordt er in de H. Familiekerk een informatieavond georganiseerd waarin het besluit wordt toegelicht en alle vragen nog eens kunnen worden gesteld. Daarvoor moeten belangstellenden zich wel aanmelden bij het parochiesecretariaat.

Hier het artikel in de Gooi en Eemlander

Kardinaal Simonis overleden

Op 2 september is overleden Adrianus Johannes kardinaal Simonis, emeritus-aartsbisschop van Utrecht. Kardinaal Simonis is 88 jaar geworden. Hij woonde na zijn emeritaat enige tijd in het Brabantse Nieuwkuijk, in Mariapoli Mariënkroon van de Focolarebeweging. De laatste jaren woonde hij in een zorgcentrum in Voorhout.

Zie uitgebreidere berichtgeving op site van het Aartsbisdom

 

Is dit steeds meer het model van het pastorale team?

Een pastor in een parochie zit tegenwoordig gevangen tussen van de ene kant een steeds groter territorium en van de andere kant het verlangen om dichter bij mensen te zijn.
Hoe zou de situatie er uitzien als de roeping van een diocesane priester niet zou zijn om aan het hoofd van een parochie te staan, benoemd op één plaats en ten dienste van de katholieken die vooral een beroep op hem doen voor sacramenten?

In Frankrijk vinden veel priesters in Frankrijk nieuwe inspiratie in een minder vastgelegde en minder omlijnde bediening. Ze trekken van dorp naar dorp – te voet, met de auto of zelfs met de caravan – om afgelegen gemeenschappen te bemoedigen. En op hun tochten worden ze soms “verrast door God”.

Parochie betekent ‘verblijf in een vreemd land’.
Er worden verschillende omschrijvingen gegeven aan de term “rondtrekkend priester”.

Sommigen hebben geen verantwoordelijkheid als pastoor. Dat is sinds 2015 het geval in Ariège in het zuidwesten van Occitanie. Deze priesters oefenen als volledige taak hun bediening rondreizend uit in hun bisdom. Ze helpen onder meer hun medebroeders in parochies die hen vertellen waar er mensen zijn die behoefte hebben aan contact met hen.

Andere priesters kiezen ervoor om gedurende een korte periode ambulante pastorale zorg te verlenen, vooral in de zomer.
En dan zijn er ook nog die zich aansluiten bij rondreizende lekenteams op evangelisatie-missies.

Sinds eind 2019 is dat het geval voor pastor Vincent Di Lizia, een priester van het aartsbisdom Reims in het noordoosten van Frankrijk. Hij maakt deel uit van een zevenkoppig missionair team dat wordt ondersteund door het aartsbisdom. Dit team heeft al vier missies gerealiseerd en de komende maanden staan ​​er nog zes gepland.

“Tegenwoordig zijn we vergeten dat het woord ‘parochie’ is afgeleid van het Griekse ‘paroikia’ of ‘verblijf in een vreemd land’. En we hebben er iets van gemaakt dat gesetteld is en onveranderlijk”, betreurt pater Di Lizia.

‘Als Jezus’ zijn leerlingen ergens toe geroepen had, dan was het om hen uit te zenden!’

Pastor Jean-Paul Russeil onderstreept dit. Hij is vicaris-generaal van het aartsbisdom Poitiers en een expert op het gebied van rondtrekkende priesters. Het aartsbisdom hield in 2003 een synode en rondreizen was een van de aandachtspunten. Het is een terugkerend thema geworden, ook al heeft Poitiers sinds 2008 geen “rondtrekkende priesters” meer.

“Wat priesters volgens Vaticanum II kenmerkt, is de apostolische zending bij de wijding”, zegt pastor Russeil. ‘Het ,,Decreet over de bediening en het leven van de priesters “ van het concilie nodigt ons uit om priester te zijn op de manier van de apostelen, en verankert onze bediening in deze woorden van Johannes:’ Zoals de Vader mij heeft gezonden, zend ik jullie ‘, “

Twee ervaringen verbinden

Is het in de evangeliën niet Jezus zelf die “geen steen heeft om zijn hoofd op te leggen?”

“Rondreizend zijn is getuigen dat het menselijk leven niet alleen draait om nut, of om een vorm van hamsteren en bezitten”, vervolgt pastor Russeil. Hij is ervan overtuigd dat het essentieel is om “diepe spirituele bronnen” te zoeken voor deze reis. Het is niet alleen een antwoord op ‘het priestertekort’ en op het teruglopend aantal praktiserende katholieken, maar dit initiatief geeft ook een missionaire impuls aan geloofsgemeenschappen.

Francis Manoukian, oprichter van het Emmanuel Itinerant Missionary Team (EMI), betreurt het dat “het priesterschap is gereduceerd tot het pastorale aspect en dat de missie is vergeten”. Hij is van mening dat deze twee modellen altijd in wederzijdse aanvulling met elkaar zijn verbonden.

“Tot de jaren vijftig vond de parochiële pastorale zorg aanvulling door missies die door bezoekende predikers werden verzorgd. Het zou goed zijn om deze twee ervaringen met elkaar te blijven verbinden, want de een kan niet zonder de ander”, zegt hij.

Nauwkeurige regels
Het leven van een rondtrekkende priester bestaat uit het onverwachte, maar kan ook niet zonder precieze regels.

Pastor Manoukian heeft een methode opgezet om de parochies die hij bezoekt te helpen bij het creëren van hun eigen missie. Dat is “echt werk met een pastorale en theologische dimensie” stelt hij. Hij zelf is voortdurend onderweg, maar ziet zichzelf niet als een “troubadour met gitaar”.

Bovenal, zegt hij, is hij als reiziger in staat om katholieken die hij ontmoet te helpen “een beetje los te komen van die vaste levenspatronen” en “niet in hokjes opgesloten te raken”.

Pastor Paul de Tinguy is een jonge priester uit het bisdom Saint-Flour in het zuiden van centraal Frankrijk. Afgelopen zomer maakte hij rondreis mee toen hij in toog in een karavaan naar drie van de elf dorpen van zijn parochie reisde.

Hij vierde elke dag de mis in grotendeels verlaten kerken. Hij ruimde sacristieën op en maakte eucharistische aanbidding mogelijk. Maar bovenal ging het hem er om mensen uit deze dorpen te ontmoeten en onderlinge ontmoetingen tussen hen te organiseren.
“De priester die drie dagen in een dorp doorbrengt, dat is niet degene die moed betoont, maar dat mag je wel zeggen van de mensen die er al jaren wonen en de christelijke gemeenschap elke dag in leven houden.”

bron: La Croix International

beeld: https://international.la-croix.com

De teamweetjes van pastor Wies Sarot

Pastor Wies Sarot deelt regelmatig zgn. Teamweetjes.

De weetjes door Wies verspreid op 28 augustus:

Wist u dat…

…het team zich het hoofd breekt over een goede manier om Allerzielen te vieren?

…hetzelfde geldt voor Kerstmis?

…we druk zijn met het opstarten van het nieuwe seizoen?

…’achterstallige’ eerste communievieringen gevierd worden in september en november?

…het vormsel gepland is voor 24 januari in Amersfoort en voor 7 februari in de M&M parochie?

…pastor Mauricio wel twintig inhaaldoopjes heeft deze weken?

Op 15 juli heeft pastor Wies Sarot de volgende Teamweetjes gedeeld:

Wist u dat…

… het bericht dat u reservering voor de kerkdienst gelukt is soms in de spam box terecht komt?

… Josephine  nu al nadenkt over een virtuele lichtjestocht  met Kerst?

… er drie bruidsparen door Edith worden voorbereid op hun kerkelijk huwelijk?

… de Armeniëreis is uitgesteld tot volgend jaar? En iedereen ook dan mee wil!

… het buiten koffie drinken na de vieringen soms een beetje te gezellig is? Ook daar 1,5 meter helaas.

… we tijdens de laatste teamvergadering maar liefst vier (achterstallige) verjaardagen te vieren hadden?  Zie de foto.

… pastoor Skiba een potje zuurdesem uit Polen meegenomen had voor Josephine?

… ons nieuwe jaarthema Het Goede Leven wordt?

… misbezoekers in Polen wel mogen zingen? Ze doen dit wel met een mondkapje op, een merkwaardige ervaring voor pastoor Skiba.

… de geel-witte linten in de Nicolaaskerk meer een thuis-gevoel geven dan de rood-witte afzetstroken?

De vier verjaardagen werden na de teamvergadering gefeliciteerd.

 

Hierna de weetjes van begin juli 2020

Wist u dat…

…we ons verheugen op het weer opengaan van onze kerken?

… dat de verkoop van tape (voor looproutes) drastisch is gestegen mede door het gebruik in de kerk?

…pastoor Skiba een gesprek heeft gehad met het PCI-bestuur van de Martha en Mariaparochie en hen graag wil ondersteunen?

…Wies Sarot om die reden de diocesane diaconale werker Hans Oldenhof heeft uitgenodigd voor 23 september?

…er een enquête is waar al onze tieners en jongeren hun ervaringen in onze parochie kunnen invullen?

…er weer een eerste ‘gewone’ kleuterkerk is geweest in Soesterberg?

…pastor Roderick op Vaderdag lang bezig is geweest met het herstellen van het geluid voor de live stream?

…het pastoraal team vanaf juli weer vergadert volgens het gewone vergaderritme, eens in de twee weken?

…Marjolein Draijer daar heel blij om is, want ze notuleerde zich suf?

…we uitzoeken of MijnRKK ook iets voor onze parochies is?

Vieringen door de week

H. Nicolaas Baarn 

Lauden: iedere werkdag 8.15 – 8.30 uur

Eucharistie: dinsdag 19.00 – 19.45 uur

woensdag/donderdag: 8.45 – 9.30 uur

vrijdag: 19.00 – 20.00 uur

HH. Michael en Laurens de Bilt

Eucharistie: eerste dinsdag van de maand 10.00 uur

Gebedsviering: overige dinsdagen van de maand 10.00 uur

H. Nicolaas Eemnes

Donderdag 10 uur, afwisselend Eucharistie en Gebedsviering

Willibrord Soest, Petrus en Pauluskerk

Woensdag 9.00 uur, Vrijdag 9.00 uur, afwisselend Eucharistie en gebedsviering

 

Contact

Parochiesecretariaat HH. Martha en Maria:
Steenhoffstraat 41
3764 BJ Soest
KvK nr 74836048
Bereikbaar op maandag tot en met vrijdag van 9.00 tot 13.00 uur.
E-mailadres: info@marthamaria.nl
Telefoonnummer: 035-6011320

U kunt ook het contactformulier gebruiken.