Woord van bemoediging van de Nederlandse bisschoppen
De bisschoppen roepen op om de maatregelen van de overheid te volgen uit zorg voor de kwetsbaren in onze samenleving. “Een belangrijke zin in de Bijbel is: al wat gij gedaan hebt voor een dezer geringsten van mijn broeders hebt gij voor Mij gedaan. Dus voor Jezus zelf”, zegt kardinaal Eijk. En ook Mgr. Van den Hende, voorzitter van de bisschoppenconferentie, reikt een woord uit de Bijbel aan: “Niets kan ons scheiden van de liefde van Christus.”
Deze zin is te vinden in de speciale liturgie die is gemaakt om te bidden in tijden van pandemie (misformulier ‘Ten tijde van een pandemie’). Mgr. Van den Hende: “Het is Paulus die aan het woord is en die veel meegemaakt heeft. Tegenslag, honger, dorst, tegenwerking en nood op zee. Hij zegt: Niets kan ons scheiden van de liefde van Christus. Dat wil zeggen die houdt ons vast en het komt erop aan dat wij ook Hem vasthouden en op zijn woord vertrouwen. En in deze pandemietijd is dat een belangrijke basis om vanuit te leven.”
Kardinaal Eijk en de bisschoppen roepen op tot gebed: “Ik denk dan aan wat de heilige Theresia van Lisieux zei over het gebed. Het gebed is een opwelling van het hart, datgene wat in ons omgaat. En het is een simpele blik op de hemel. Simpel, omdat het gebed eenvoudig kan zijn. Je verruimt daardoor je ziel, zegt ze, en je verenigt je met Jezus. En dat zou ik mensen willen meegeven. Bidden. Laat de coronaviruspandemie ons brengen tot het besef dat het leven dat we hebben uiteindelijk niet in onze handen ligt, maar in dat van de goddelijke voorzienigheid. Laten we ons in gebed aan God toevertrouwen in een simpele blik op de hemel.”
interview Rene van Hal
Aan het eind van dit jaar stopt duizendpoot Rene van Hal met zijn taken bij de geloofsgemeenschap in Soest en de Martha Mariaparochie. In het novembernummer van M&M verschijnt een interview met hem, van de hand van Wilma Lansdorp. Hierbij de volledige versie van dit interview.
Interview René van Hal tbv website
Over bidden
Igniswebmagazine is een website van de jezuïeten, een website met rijke inhoud. Geïnspireerd door een van de kerngedachten uit de Ignatiaanse spiritualiteit: God zoeken in alles.
Een mooi voorbeeld daarvan vinden we in een bijdrage over gebed, bidden, mediteren. De site raakt er niet over uitgeschreven. "Wat ons drijft is een verlangen te ontdekken hoe God mysterievol aanwezigheid is in ons."
In deze serie schrijven de auteurs openhartig over hun gebedsleven. Niet over hoe het zo moeten zijn, maar over hoe het werkelijk is. En dan komt alles voorbij.
We hopen dat het je inspireert je zoektocht voort te zetten.
Samen vieren; update 10 oktober 2020
Vanaf 10 oktober gelden de volgende regels voor vieringen in de kerken.
- Voor het bezoeken van de meeste vieringen is vooraf reserveren verplicht. Dit kan vanaf 4 dagen voor de viering op onze website. Klik hier voor de pagina waar je kan reserveren.
- Maximaal aantal bezoekers per viering is 30.
- Vrijwilligers en bezoekers wordt dringend verzocht een mondkapje te dragen. Voor bezoekers geldt dat die mag worden afgedaan op het moment dat je op je plaats zit.
- Kom niet naar een viering als je verkouden bent, benauwd bent of koorts hebt.
- Houd 1,5 meter afstand
- Desinfecteer je handen bij binnenkomst
- Volg de instructies op van de organisatie
- Je krijgt een aangewezen plek in de kerk, het is op dit moment dus niet mogelijk dat je op je eigen plek kan zitten
- Blijf de hele viering op je plek zitten, bij het communie delen komt de priester naar je toe
- Meezingen mag niet, meebidden natuurlijk wel
- Nies in je elleboog
We hopen iedereen snel weer te ontmoeten!
Onze Michaël-Laurens locatie heeft een prachtig filmpje gemaakt, waarin te zien is hoe het samen vieren er de komende tijd uit gaat zien. Ook als je naar een van onze andere locatie komt geeft dit filmpje een goede indruk hoe we op dit moment samen vieren in onze kerken.
KIDSKERK ZONDAG 11 OKTOBER NICOLAASKERK EEMNES HALF TWAALF
Ben jij wel eens gevallen? Of heb je je hoofd gestoten? Of kreeg je een vinger tussen de deur? We doen ons zelf allemaal wel eens pijn. Dan is het fijn als iemand je komt helpen en de pijn weer weg maakt. Zondag horen we het verhaal van een man die niet kon lopen. En hij wilde nog wel zo graag naar Jezus om te vragen of Jezus hem kon helpen. Gelukkig had de man goede vrienden. Zij namen hem mee naar Jezus. Maar ze konden niet bij Jezus komen. Er stonden allemaal mensen in de weg. Toen bedachten de vrienden een truc! Natuurlijk ben je heel nieuwsgierig welke! Kom maar luisteren.
In verband met corona zijn er een paar extra regels.
1. Wil je een mondkapje dragen als je loopt in de kerk.
2. Wil je je even aanmelden sarot@marthamaria.nl
3. We kunnen helaas geen limonade drinken samen.
KLEUTERKERK VIERT DIERENDAG
Zondag 4 oktober, de feestdag van de heilige Franciscus was er op twee plekken Kleuterkerk.
In De Bilt was de animo zo groot dat we niet eens aan pr hoefden te doen. Voor de viering in de Voorhof bij de Oude Kerk waren spontaan al vijftien kinderen aangemeld en daarmee was de zaal coronaproef vol. Het scheppingsverhaal werd gelezen en de kinderen hebben met klei hun eigen dieren gecreëerd.
In Soesterberg hadden we iets meer ruimte in de kerk. Ook daar waren vijftien kinderen met hun knuffels en zelfs twee cavia's aanwezig. We hebben het spannende verhaal over Franciscus en de wolf gehoord en gezongen over Roodkapje en de wolf.
In De Bilt is de volgende kleuterkerk op 29 november in de Michaelkerk.
In Soesterberg is de volgende kleuterkerk op 13 december in de Caroluskerk.
In Eemnes is er komende zondag 11 oktober om half twaalf Kidskerk in de Nicolaaskerk.
Theoloog waarschuwt voor gevolgen kerksluiting: ‘Hou het geloof dichtbij’
Sinds hij zich met het onderwerp bezighoudt, ziet hij bijna overal hetzelfde beeld: waar de kerk verdwijnt, verdwijnen ook de gelovigen. ,,Kerksluiting leidt tot kerkverlating”, zegt Henk de Roest, onderzoeker en hoogleraar Praktische Theologie aan de Protestantse Theologische Universiteit Groningen.
door Herman Haverkate voor Tubantia
Wat het betekent als de kerk dichtgaat? Henk de Roest (60) hoeft niet lang na te denken. Een paar jaar geleden, bij zijn onderzoek naar een grote kerksluiting in Zwolle, trof hij een vrouw die hem vertelde over de dood van haar dochter. „Ze was vanuit die kerk uitgedragen. De gevoelens die daarbij horen, kleefden aan dat gebouw. Sluiting van de kerk betekende voor haar een verheviging van dat verdriet. De kerk was voor haar een plek van troost.”……..
Dat sluiting bijna overal tot het verlies van gelovigen leidt, verrast hem niet. „Er is te weinig oog voor wat er in al die gemeenschappen leeft, te weinig aandacht voor de vraag hoe ze eventueel verder zouden kunnen gaan. De bestuurlijke processen die eraan voorafgaan, zijn vaak weinig transparant. Het draait vaak alleen om geld, om krimp, zonder dat er een visie aan ten grondslag ligt. Voor een supermarkt ga je eventueel naar een dorp verderop, maar voor een kerk doe je dat niet. In ons onderzoek hebben we dat ook duidelijk gezien. Geloven is iets voor dichtbij, voor de plek waar je geworteld bent of, zoals een een collega het ooit zei: ‘Op rollator-afstand’.”
Voor kerkbestuurders heeft De Roest dan ook één heel belangrijk advies: blijf als kerk aanwezig in een dorp, geef niet zomaar op wat in generaties is opgebouwd en zoek naar manieren om toch als gemeenschap door te gaan. „Doe je dat niet, dan raak je de mensen onherroepelijk kwijt. Kerksluiting leidt dan tot verlating.
lees het volledige artikel op Tubantia
beeld: ©https://www.pthu.nl/.uc/
Dragen van mondkapjes in de kerken
Afgelopen week zijn de nieuwe richtlijnen rond het dragen van mondkapjes bekend geworden, zie bijgaande poster .
Het advies is om in openbare ruimte bij lopende bewegingen een mond-neusmasker te dragen. Deze mogen worden afgedaan als men zit. Feitelijk geldt dat ook voor de vieringen in onze kerken. Hoewel we zien dat zeker bij binnenkomst en begeleiding naar plaatsen de 1,5 meter over het algemeen goed gehandhaafd wordt waardoor de parochianen ook bij het rondlopen weinig risico lopen.
Onze verwachting is dat volgende week de adviezen strikter zullen worden. Toch willen we de kerkgangers verzoeken om mondkapjes te dragen bij binnenkomst en het verlaten van de kerk.
Ook de vrijwilligers die in onze kerken u begeleiden zullen vanaf komend weekend beschermingsmiddelen (mondkapje/gezichtsmasker) dragen.
Wanneer de adviezen een soepeler beleid voorstaan zullen dit met u delen.
Het blijven onzekere tijden, het enige dat we kunnen doen is ons met z’n allen houden aan de algemeen geldende voorzorgsmaatregelen en die ook echt consequent toepassen. Voorzorg is het beste.
Pastoraal woord van kardinaal Eijk, aartsbisschop van utrecht
Op 1 oktober 2020 heeft kardinaal Eijk het volgende pastoraal woord geschreven aan de gelovigen in het Aartsbisdom.
Een pastoraal woord
van kardinaal Eijk, aartsbisschop van Utrecht,
aan de gelovigen in het Aartsbisdom Utrecht
Broeders en zusters,
De eerste golf van de coronaviruspandemie dit voorjaar was een lange, donkere tunnel. De tv-beelden uit binnen- en buitenland waren soms apocalyptisch van aard en zullen ons altijd bij blijven: overvolle ziekenhuisgangen met ernstig zieke en stervende patiënten, uitvaarten die met slechts een handjevol of zelfs zonder nabestaanden moesten plaatsvinden. Ook de tv-beelden uit landen waar aan het coronavirus overleden mensen met vrachtwagens werden afgevoerd naar provisorische koelcellen, staan op ons netvlies gebrand.
Wekenlang werd de coronacrisis almaar erger en werden de maatregelen navenant strenger. De zomer bracht het gehoopte licht aan het eind van de tunnel en gedurende enkele weken heerste er optimisme. De ‘intelligente lockdown’ werd opgeheven en de coronamaatregelen werden versoepeld. We konden weer samenkomen voor onze vieringen in kerkgebouwen. We gingen op vakantie – veelal in eigen land – en haalden opgelucht adem. Al kon lang niet iedereen dat doen: in sommige sectoren bleven beperkingen van kracht, veel mensen raakten hun baan kwijt en er werd gerouwd om mensen die aan het coronavirus waren bezweken.
De samenleving likte deze zomer tevens haar wonden. Tegelijkertijd normaliseerde het leven enigszins – zij het dat de regel om tegenover medemensen anderhalve meter afstand te houden maatgevend bleef. Van het opgelucht ademhalen is sinds enkele weken echter geen sprake meer. We houden juist onze adem in als de dagelijkse RIVM-cijfers worden bekendgemaakt: elke dag meer besmettingen, elke dag meer ziekenhuisopnames, elke dag meer overlijdens. En dat terwijl de zorg nog nauwelijks hersteld is van de eerste coronagolf.
Zijn we als samenleving misschien te optimistisch geweest? Heeft Nederland de teugels te snel laten vieren? Het is duidelijk dat geduld niet de sterkste kant is van de hedendaagse haastige maatschappij. En dat terwijl juist deze coronaviruspandemie vraagt om volharding, een houding waarover de apostel Paulus in zijn Brief aan de Romeinen schrijft: “Volharding leidt tot beproefde deugd en deze weer tot hoop. En de hoop wordt niet teleurgesteld, want Gods liefde is in ons hart uitgestort door de Heilige Geest die ons werd geschonken” (Rom. 4,4-5). Het sterke individualisme dat in ons land heerst, maakt dat mensen zich niet gemakkelijk leefregels laten voorschrijven. Wellicht moeten we ook constateren dat individualistisch ingestelde mensen te weinig oog hebben voor het algemeen welzijn, een grondprincipe van de christelijke sociale leer. Onze bijdrage aan het algemeen welzijn houdt ook in dat we oog hebben voor medemensen die wat betreft de gevolgen van een besmetting met het coronavirus tot de risicogroep behoren. Onze zorg voor hun welzijn houdt in dat we bereid zijn ons gedrag daarop af te stemmen, ook al kost dat offers.
In dit concrete geval moeten we volharden in ons gedrag dat rekening houdt met de zwakkeren. Normaal gesproken is een EHBO-cursus nodig om levensreddend te kunnen optreden, nu zijn afstand houden en handen wassen en desinfecteren al levensreddende handelingen die iedereen kan verrichten. Zoals gezegd, vraagt dat wel wat van ons, omdat we ons natuurlijke gedrag moeten aanpassen. Maar – zegt onze Heer Jezus – “al wat gij gedaan hebt voor een dezer geringsten van mijn broeders hebt gij voor Mij gedaan” (Mt. 25,40). Waar – als het goed is – de sterkste schouders de zwaarste lasten dragen, is tijdens deze pandemie het tegenovergestelde het geval. Het zijn ouderen en mensen met een zwakke gezondheid die de meeste risico’s lopen en het zijn vooral mensen in verzorgingshuizen en instellingen die vereenzaamden tijdens de lockdown, vooral als zij hun kinderen en kleinkinderen niet konden zien en omhelzen.
In de parochies hebben velen in de afgelopen periode alles op alles gezet om vieringen binnen de anderhalve-meterregel te houden. Ook zijn er andere maatregelen genomen, zoals het plaatsen van hoestschermen en het uitreiken van de communie met pincet of schepje. Veel energie is gestoken in het streamen van vieringen, zodat mensen deze thuis toch konden meevieren. Alle lof voor deze inzet, die veel heeft gevraagd van de pastorale teams alsook van de parochiebesturen, locatieraden, pastoraatsgroepen en andere vrijwilligers. De inzet van gelovigen tijdens deze crisis om mensen in nood te helpen, wil ik hier eveneens expliciet noemen. Op veilige afstand werd getracht de eenzaamheid van mensen te verkleinen, er werden boodschappen gedaan voor hen die hun huis niet konden verlaten en via voedselbanken werd ook materiële steun geboden aan mensen die in financiële nood waren geraakt door verlies van werk of vermindering van inkomen. Al die welgemeende aandacht en inzet voor anderen zijn een teken van Gods liefde die zo handen en voeten krijgt.
Inmiddels heeft de regering op 28 september een nieuwe reeks tijdelijke maatregelen aangekondigd. Hopelijk kunnen we in Nederland door de vereiste aanpassingen van ons gedrag in gezamenlijkheid ook deze tweede coronagolf afzwakken. Daarmee redden we levens, maar wordt ook voorkomen dat de regering nog strengere maatregelen moet nemen, met alle economische gevolgen van dien. Want achter die woorden ‘economische gevolgen’ gaan levens van mensen schuil die in grote problemen komen als ze hun baan en inkomen verliezen. En dit heeft ook gevolgen voor de gezondheid, lichamelijk en geestelijk.
Laten we de komende periode – wat deze ook moge brengen – in ieder geval met ons hart bij de Heer zijn, zoals we dat ook tijdens het begin van elk Eucharistisch gebed uitspreken. Het persoonlijk gebed, ik noem juist in deze oktobermaand met name het rozenkransgebed, is daarbij van onschatbare waarde. Zo kunnen we onze zorgen delen en voorleggen aan Maria, onze hemelse Moeder, en onze hoop voeden. En ik vraag speciaal om gebed voor de mensen in de zorg, die nu alweer alle zeilen bij moeten zetten, alsook voor de zieken en hun dierbaren. Dat zij en wij allen de aanwezigheid van de Heer mogen ervaren tijdens deze moeilijke periode.
Dat we juist in deze periode verbonden zijn in het gebed, waarover de heilige Teresia van Lisieux zegt: “Voor mij is het gebed een opwelling uit je hart, het is een simpele blik naar de hemel. Het is een kreet van dankbaarheid en liefde te midden van de beproeving evengoed als midden in de vreugde. Kortom, het is iets groots, iets bovennatuurlijks dat mijn ziel ruimer maakt en mij met Jezus verenigt.”
Utrecht 1 oktober 2020
Gedachtenis H. Teresia van Lisieux
+ Willem Jacobus kardinaal Eijk, aartsbisschop van Utrecht